LITWINY―2009

Napisaŭ u kamentach na ru.delfi.lt: «Ещё раз для тех, кто плохо понимает русский язык : ) Aš esu litvinas\lietuvis. Litvanus, Litvin, Litwin, літвін\літовец, литвин\литовец : ) Я -- не белорус и не поляк, а литвин! Можно просто -- литовец : ) Не этнографический, а политический. Старолитвин. Или же меня можно звать (шуточно) полоно-белорусо-литовец : ) Прежде всего -- литовец. Литовец "белорусскоязычный" дома и в быту, и при этом литовец "польской" культуры. Я -- краевый патриот, а не народник-националист какого бы то ни было лингво-фольклорного разлива. Хоть зову себя литвином (политическим литовцем), меня сложно обидеть, назвав летувисом, поляком или белорусом, ибо в литвине -- больше лучших качеств от них и меньше худших. Литвин -- "всем литовцам литовец", "всем полякам поляк" и "всем белорусам белорус" : ) По крайней мере, должен быть таковым в идеале : ) Такие дела».

Літвін-беларус Зянон Пазняк з дужым шацункам пра Літвіна ген. Люцыяна Жэлігоўскага і ягоныя чыны, пра тое, што ён не зваў ся Беларусам, але -- Літвінам, пра Літвінаў, краёўцаў, Вялікую і Сярэднюю Літву, Новую Рэч Паспалітую... via druving

Каб пачынаць гаворку аб моўнай сытуацыі на Віленшчыне, трэба спачатку зьвярнуцца да вытокаў гэтай сытуацыі, да этнічнай гісторыі Віленшчыны. І тут цікава паслухаць думку спэцыяліста, які шмат гадоў прысьвяціў вывучэньню моўнай сытуацыі ў Віленскім рэгіёне...

Сёння падумаў, што дзеля вяртання Новай Вялікай Літвы Літвін мусіць быць ня толькі "лепшым з Літоўцаў" і "лепшым з Беларусаў", але-ж і... "лепшым з Палякаў"; мусіць памагчы сяняшняму Паляку, атручанаму ардынскай ці прускай халераю аднавіць у сабе праўдзівы "польскі дух" Найсвятлейшае Рэчы Паспалітай.

Napisałem dziś do «moskiewskich» i «pruskich» Polaków: Czy nie zapomnieli Polacy, gdzie jest ich Bóg, gdzie jest ich wróg, gdzie jest ich druh? Kto ich dzielił i wyniszczał? Kto ich dzieli i niszcza teraz? Czy pamięta Polak Katyń-1940 i Auszwitz, waleczną Warszawę i okropną Katyń-2010? Czyż naprawdę Polska jeszcze nie zginęła?

26 kwietnia 2012 r. Krucjata Młodych oraz Korporacja Akademicka "Respublica" zorganizowały w Warszawie spotkanie pod tytułem "Białoruś, sytuacja obecna i przyszłość". Wykładowca, Litwin z Mińsku Litewskiego, p. Aleksander Stralcov-Karwacki z białoruskiego Uniwersytetu w Wilnie przedstawił zebranym krótką historię Białorusi oraz omówił zagadnienia religijne, kulturalne, społeczne i polityczne z uwzględnieniem wielowymiarowości stosunków polsko-białorusko-litewskich. Zapraszamy do wysłuchania nagrania audio...

Aleksander Stralcov-Karwacki (lm_wkl)
„Białoruś, sytuacja obecna i przyszłość”
(MP3, 01:40:07, 115 Mb)

Цікавыя радкі ад ідэйнага анціпода: "Западноруссисты и литвинисты в настоящее время сосуществуют, соблюдая негласный пакт о ненападении. Изредка между ними возникает виртуальная пикировка, но чаще и те, и другие подвергают критике чиновников за определённые действия (или бездействие). Большинство населения не подозревает о наличии западноруссистов или литвинистов. При этом западноруссисты и литвинисты заочно обменялись обвинениями в предательстве национальных интересов...

Между западноруссистами и литвинистами много различий: разные праздники, разные герои, разные символы. Они вкладывают разные смыслы в одни и те же слова, делают разные выводы из одних и тех же событий, в одинаковых ситуациях поступают по-разному... Западнорусссисты традиционно апеллируют к крестьянско-народному, православному, древнерусскому, восточнославянскому. Литвинисты апеллируют к шляхетскому, католическому (включая униатское), европоцентричному.

Для обоих течений характерен интерес к дохристианскому наследию, среди обоих течений доминируют правые (небольшая часть западноруссистов симпатизирует левым). Возможно, западноруссисты и литвинисты обсудят платформу конструктивного сотрудничества, если войдут с состояние диалога, которого в настоящее время не наблюдается. Станет ли одно из данных идейных течений доминирующим в Белоруссии XXI века, или оба скроются в пучине псевдолиберальной масс-культуры, наступающей вместе с глобализацией – покажет время...".

Litwiny winszujuć admysłoŭcaŭ sa światam św. Juryja
i Dniom Światajurjeŭskaha Sztandara!

Літвін Люцыян Жалігоўскі ў 1943-ім у шатландзкім Эдынбургу пісаў: "Мы ўсе апэравалі даўнімі катэгорыямі. Пад словам літвін мы разумелі паняцьце Літвы гістарычнай, Літву вялікіх мэтаў, вялікіх людзей, вялікай ідэі. Мы шанавалі нашыя традыцыі, нават попел Зьніча пад Катэдрай. Нічога з прышласьці не пакінула сьледу, новаяўлены “літвін” аказаўся ворагам… і чакаў прыезду на трон літоўскі — Гагенцолерна, пад імем — о іронія — Міндоўга ІІ. Найбольш перажываў за гэта Маршалак. Чакаў, верыў у людзкое разуменьне і розум. Толькі люднасьць мясцовая адкідала ўсё, што звалася літоўскім. Ніхто не хацеў чуць пра навуку жмудзкай мовы, ніхто не прызнаваў “літоўскага” чыноўніка, і любая кабета не хацела ісьці ў касьцёл, дзе служыў “літоўскі” ксёндз. Чаму мы, адвечныя насельнікі Літвы, мусілі ўнікаць той дарагой для нас назвы, а іншыя людзі, што ня маюць зь Літвой нічога супольнага, — называць сябе літвінамі?”. via witek_pucybut

Kastus Shytal: "Лынтупы, крыж-помнік жаўнерам арміі Люцыяна Жалігоўскага. "Невядомым жаўнерам-суайчыннікам, палеглым у абароне Бацькаўшчыны ад бальшавіцкай навалы ў 1920 годзе", напісана на мемарыяльнай шыльдзе. Зроблены і пастаўлены мясцовымі грамадскімі актывістамі ў 2007 годзе, нягледзячы на шантаж з боку райвыканкамаўскага начальства".

Літоўскі гісторык Rimvydas Petrauskas развенчаў міт пра каралеўскую карону Вітаўта, якую нібыта злобныя ляхі пасеклі на кавалкі, таму ў ВКЛ не аднавілася Літоўскае каралеўства. Не чытаю па-летуўску, таму ня ведаю, чаму каранацыя не паспела адбыцца да смерці Вітаўта; а па смерці карона захоўвалася цалёханька ў нямецкім Нюрнбергу, да 1434 аддавалася ў арэнду, і пасля сляды ейныя губляюцца...

Разважанні пра літоўскую ідэнтычнасць, стара-літвінаў, літоўцаў і палякаў...

„Zapomniany Litwin Rzeczpospolitej Obojga Narodów”

Przy rozważaniu koncepcji „dawnego Litwina” należy odpowiedzieć sobie na kilka podstawowych pytań:
1) Od jakiego okresu możemy mówić o istnieniu litewskiego narodu politycznego?
2) Jakie cechy są charakterystyczne „dawnego Litwina”, jaki były jego relacje z innymi grupami etnicznymi Rzeczpospolitej Obojga Narodów, z Polakami i Rusinami?
3) Kiedy zanikło pojęcie „dawnego Litwina”?